Wie wij zijn

Welkom, wat fijn dat je hier bent.

Wij zijn Maeryêla en Richard. Sinds 2022 wonen we tussen de Zweedse bossen, waar we bewust hebben gekozen voor een leven met meer rust, ruimte en natuur. Hier bepalen niet de klok of de agenda ons tempo, maar de seizoenen.

Ons leven is eenvoudiger geworden, maar zeker niet minder rijk. We verbouwen groenten, bouwen stap voor stap aan een meer zelfvoorzienende leefstijl en genieten van de kleine momenten die in de drukte van alledag zo gemakkelijk aan je voorbijgaan. Een kop koffie in de ochtendzon, een wandeling door het bos, de eerste oogst uit de moestuin of een avond aan het water.

Via onze video's, blogs en verhalen nemen we je graag mee in dit leven. Niet omdat we denken dat iedereen hetzelfde moet doen, maar omdat we hopen te inspireren om af en toe wat meer te vertragen en opnieuw te ontdekken hoeveel schoonheid er schuilt in eenvoud.

Richard deelt daarnaast zijn passie voor vliegvissen. Als EFFA Master Flycasting Instructor geeft hij les aan sportvissers uit binnen- en buitenland die naar Zweden komen om hun techniek verder te ontwikkelen.

Maar ons verhaal begon natuurlijk niet hier. Aan dit leven ging een lange zoektocht vooraf. Een zoektocht die ons uiteindelijk bracht naar de plek die we nu met trots ons thuis mogen noemen.

De weg naar ons thuis

Als je me jaren geleden had verteld dat we ooit in Zweden zouden wonen, had ik waarschijnlijk lachend gereageerd. Toch begon ons verhaal veel eerder dan we zelf beseften.

Mijn ouders hadden jarenlang een huis in Zweden waar ze een groot deel van het jaar verbleven. We kwamen er regelmatig en iedere keer voelde het alsof de tijd er net iets langzamer ging. De rust, de ruimte en de uitgestrekte bossen maakten indruk.

Voor de grap zei ik weleens: "Dan verhuizen we toch gewoon naar Zweden." Er werd om gelachen en daarna ging het leven weer verder.

Maar ergens bleef dat verlangen sluimeren.

Jarenlang zochten we naar een plek die écht bij ons paste. We bekeken huizen in Brabant, Groningen, Duitsland en België. In België brachten we zelfs twee keer een bod uit, maar beide keren ging het huis nét aan onze neus voorbij.

Op dat moment voelde dat als een teleurstelling. Achteraf zie ik dat iedere omweg ons dichter bij onze bestemming bracht.

Ondertussen veranderde er veel. Richard kreeg een burn-out, onze wensen werden steeds duidelijker en tijdens de coronaperiode groeide het verlangen naar een ander leven alleen maar verder. We verlangden naar meer rust, meer natuur en een leven waarin we weer bewust konden genieten van de kleine dingen.

In 2021 zei ik opnieuw: "Dan verhuizen we toch naar Zweden."

Dit keer werd er niet gelachen.

Richard keek me aan en zei: "Dat zou ik eigenlijk wel willen."

Dat ene antwoord veranderde alles.

Voor het eerst voelde onze droom niet langer als iets voor later, maar als een echte mogelijkheid.

Toch besloten we niet overhaast te handelen. Ons eerste plan was voorzichtig. We zouden een vakantiewoning kopen en ons huis in Nederland voorlopig aanhouden. Zo gaven we onszelf de tijd om te ontdekken of dit leven echt bij ons paste.

In november 2021 reisden we opnieuw naar Zweden. We bekeken verschillende huizen en verkenden de omgeving waar ons hart steeds weer naartoe werd getrokken. Naarmate de reis vorderde, groeide het besef dat we eigenlijk al wisten wat we wilden.

Ik weet het moment nog goed.

We zaten samen in de auto. Er viel een korte stilte. We keken elkaar aan en zonder veel woorden wisten we allebei hetzelfde.

Als we deze droom echt wilden waarmaken, moesten we hem niet voorzichtig uitproberen.

We moesten ervoor gaan.

Dat besluit had een grote impact op ons gezin. Natuurlijk wisten onze kinderen al dat we droomden van een leven in Zweden, maar dat we die stap zó snel zouden zetten, had niemand verwacht. Het nieuws bracht verdriet, onzekerheid en zorgen met zich mee. Niet alleen voor hen, maar ook voor ons. Het kostte tijd voordat iedereen zijn eigen weg vond in deze nieuwe werkelijkheid.

Ondanks alle emoties gingen de voorbereidingen verder. In de meivakantie reisden we samen met onze jongste dochter Vlinder opnieuw naar Zweden. Zij was de enige van onze vier kinderen die met ons mee zou verhuizen.

Deze reis had één doel.

We wilden een huis vinden dat als thuis zou voelen.

Al die tijd had ik er alle vertrouwen in gehad dat we tijdens deze twee weken ons droomhuis zouden vinden. Maar eenmaal in Zweden begon ook bij mij de twijfel toe te slaan. Veel huizen vielen tegen. De belangstelling was enorm en de biedingen liepen vaak razendsnel op.

Heel even vroeg ik me af of onze droom misschien toch verder weg was dan we hadden gedacht.

Tot we dat ene huis binnenstapten.

De houtkachel brandde en het huis voelde meteen warm en welkom. Natuurlijk zagen we ook dat er nog genoeg werk te doen was. Het huis kon op verschillende plekken een opknapbeurt gebruiken, maar dat vonden we helemaal niet erg. Het belangrijkste was dat we er direct in konden wonen. Dat was voor ons een absolute voorwaarde.

Tijdens de bezichtiging gebeurde er iets onverwachts. Er was ook een medewerkster van de bank aanwezig. We raakten met haar aan de praat en vroegen voorzichtig hoe het zat met het openen van een Zweedse bankrekening.

Uit alles wat we vooraf hadden gelezen, wisten we dat dit vaak een ingewikkeld proces was. Door de strenge regelgeving rondom witwassen vroegen banken meestal om een Zweeds persoonsnummer, terwijl je dat pas kunt aanvragen als je daadwerkelijk in Zweden woont. Een lastige cirkel waar veel emigranten tegenaan lopen.

Haar antwoord verraste ons.

Als wij dit huis zouden kopen, zou het openen van een bankrekening geen probleem zijn.

Het voelde alsof er opnieuw een puzzelstukje op zijn plaats viel.

Ook Vlinder was direct enthousiast. Terwijl we nog door het huis liepen, zei ze heel vanzelfsprekend:

"Hier zou ik wel willen wonen."

Richard en ik keken elkaar aan.

We hoefden niets meer te zeggen.

We voelden het alle drie.

Dit was ons huis.

We hadden ons voorbereid op een spannende biedingsstrijd. De huizenmarkt was oververhit en bij eerdere bezichtigingen hadden we al gezien hoe snel prijzen konden oplopen.

Maar die strijd bleef uit.

Na twee biedingen begon het wachten. Een week lang leek de tijd stil te staan. Iedere keer als de telefoon ging, hielden we even onze adem in.

Toen kwam eindelijk het verlossende telefoontje.

De verkopers gingen akkoord.

Ons bod was geaccepteerd.

De droom waar we al zo lang over spraken, was ineens werkelijkheid geworden.

Vanaf dat moment begon een nieuw hoofdstuk.

Alles stond in het teken van afscheid nemen en opnieuw beginnen. Dozen inpakken, onze winkel afronden, spullen verkopen of weggeven en ontelbare ritjes naar de stort. Pas tijdens zo'n verhuizing ontdek je hoeveel een mens in de loop der jaren verzamelt.

Op 1 juli droegen we ons huis in Nederland over. Een maand lang woonden we op een camping, terwijl we tussendoor twee keer naar Zweden reden. Eerst om onze bankrekening te openen en daarna voor de officiële overdracht van ons nieuwe huis. Ondertussen verhuisden we ook nog onze complete inboedel zelf met een gehuurde verhuisbus.

Als ik eraan terugdenk, voelt het bijna onwerkelijk hoeveel er in die paar weken gebeurde.

Het was intens.

Chaotisch.

Vermoeiend.

En eerlijk gezegd hoeft het van mij nooit meer op die manier.

Toch bracht iedere stap ons dichter bij het leven waar we zo naar verlangd hadden.

Op 1 augustus stapten we opnieuw in de auto. Dit keer niet voor een vakantie of een bezichtiging, maar om ons nieuwe leven te beginnen. Achter de auto hing onze vouwwagen, vol met de laatste spullen die we onderweg nodig zouden hebben.

De reis voelde anders dan alle keren daarvoor.

Er was geen twijfel meer. Geen lijstjes met huizen die we nog wilden bekijken. Geen plannen die nog alle kanten op konden. Dit keer wisten we precies waar we naartoe gingen.

Naar huis.

Op 3 augustus reden we opnieuw over dezelfde kronkelende weg die ons een paar maanden eerder al zo had geraakt. Maar alles was veranderd.

Het bos stond in volle zomerpracht. Het licht viel tussen de bomen door en de weg leek nog sprookjesachtiger dan de eerste keer dat we hier reden. Misschien was het de natuur die anders was. Misschien waren wij het zelf.

Toen drong het pas echt tot ons door.

We waren niet onderweg naar een vakantieadres.

We reden naar huis.

Sinds die dag is er veel gebeurd. We bouwden stap voor stap aan ons nieuwe leven. We legden een moestuin aan, begonnen aan de bouw van onze kas, leerden leven met de seizoenen en ontdekten hoeveel voldoening het geeft om steeds meer zelf te maken en te verbouwen.

Natuurlijk is niet iedere dag gemakkelijk. Ook hier kent het leven uitdagingen, onverwachte tegenslagen en momenten waarop plannen anders lopen dan gedacht. Maar juist dat hoort erbij. Het leven in de natuur leert je om mee te bewegen met wat zich aandient, in plaats van ertegen te vechten.

Als ik terugkijk op onze reis, ben ik dankbaar voor alle omwegen die we onderweg maakten. De huizen die het nét niet werden. De plannen die veranderden. De momenten waarop we twijfelden. Achteraf bleek iedere stap nodig om uit te komen op de plek waar we nu zijn.

Een plek waar we ons thuis voelen.

Via onze video's, blogs en verhalen nemen we je graag mee in dit leven tussen de Zweedse bossen. Niet omdat we alle antwoorden hebben, maar omdat we geloven dat de mooiste dingen vaak ontstaan wanneer je durft te vertragen, met aandacht leeft en je laat verrassen door wat de natuur je iedere dag opnieuw laat zien.

Misschien brengt jouw weg je ooit ergens heel anders dan je nu verwacht.

Voor ons bracht hij ons hier.

En iedere ochtend wanneer we de deur openen en uitkijken over de bossen, weten we opnieuw dat we de juiste keuze hebben gemaakt.

Waar we nu staan

Vandaag leven we het leven waar we jarenlang van droomden. Niet omdat alles perfect is, maar omdat we iedere dag opnieuw mogen ervaren hoe bijzonder het is om te leven in het ritme van de natuur.

Waar ik vooral geniet van de moestuin, het verwerken van de oogst en het vastleggen van onze dagen in foto's, video's en verhalen, voelt Richard zich helemaal thuis in de rust en ruimte van Zweden. Werken in de buitenlucht past hem perfect. Tuinieren zit hem in het bloed en bij ieder nieuw project ontdekt hij weer talenten waarvan hij zelf niet wist dat hij ze had.

Naast het leven op ons erf is vliegvissen al jarenlang een grote passie. Als EFFA Master Flycasting Instructor verzorgt Richard presentaties en geeft hij lessen aan vliegvissers uit binnen- en buitenland. Regelmatig reizen mensen speciaal naar Zweden om onder zijn begeleiding hun techniek verder te ontwikkelen en samen de prachtige Zweedse wateren te beleven.

Samen bouwen we stap voor stap aan een leven dat steeds beter past bij wie we zijn. Een leven waarin de seizoenen het tempo bepalen en de natuur ons iedere dag opnieuw laat zien hoe waardevol eenvoud kan zijn.

Hier willen we graag samen oud worden

Waarom we onze verhalen delen

Toen we eenmaal in Zweden woonden, merkte ik hoe vaak mensen nieuwsgierig waren naar ons leven. Hoe ziet een gewone dag eruit? Is het echt zo rustig als het lijkt? Hoe bouw je stap voor stap een leven op dat steeds meer in het ritme van de natuur staat?

Vanuit die nieuwsgierigheid ontstonden onze video's, deze website en later ook de blog. Niet om te laten zien hoe het 'moet', maar om eerlijk te delen hoe wij ons leven vormgeven. Met alles wat daarbij hoort: de mooie momenten, de uitdagingen, de projecten die soms slagen en soms ook niet, en de kleine geluksmomenten die het leven zo bijzonder maken.

Sommige momenten zijn te klein voor een vlog, maar juist die momenten vertellen vaak het meeste. Daarom delen we ook extra beelden, persoonlijke updates en een kijkje achter de schermen voor iedereen die nog iets dichter met ons wil meeleven.

Dankjewel dat je een stukje met ons bent meegelopen. We hopen dat je je hier thuis voelt en dat onze verhalen je inspireren om ook jouw eigen weg te volgen.